oh what a night

Na dimanche komt lundi! Ik had maandag nacht dienst en het was me weer een nachtje!
Vorige keer toen ik nachtdienst had vond ik het al zeer heftig maar deze nacht was nog extremer. Ik ging een vrouw opvolgen die ging bevallen voor haar vijfde kind. Het gaat zeer snel vooruit bij zulke vrouwen en voor je het weet is de kleine er. Dus bleef ik deze vrouw alert in het oog houden. De vroedvrouw had ze net nog onderzocht en zegt me dat ze niet klaar is om te bevallen. Maar ik weet nog toen ze me dat vorige keer vertelden. Toen heb ik de bevalling op het bed gedaan. Nu weer hetzelfde tafereel! Ik wilde naar de harttoontjes gaan luisteren. Zie ik de vrouw drukkende bewegingen maken. Ik voelde aan haar dekentje. IK VOELDE EEN HOOFDJE. Ik doe het deken eraf, wat zie ik : het hoofdje en het lichaam al helemaal geboren. Handschoenen aan gedaan en geroepen om instrumenten en doeken. Het grappige vond ik dat deze mevrouw niet om hulp riep. Ze was gewoon even in haar eentje aan het bevallen en had misschien geroepen als de baby in bed lag zodat we haar konden helpen met de nageboorte. Toen was het 22u10. Mijn shift begint om 22.00u en heb constant actief bezig geweest met bevallingen en baby’s tot 7.00u smorgens.
Zo kwam er ook nog eentje binnen die weer zo lang had gewacht om te komen tot het laatste moment. Ik wilde haar onderzoeken maar wat zie ik : EEN VOETJE. Grappig om vast te stellen maar snel nadien dacht ik: oh jeetje een stuitligging. Snel haar op de verloskamer geïnstalleerd en we begonnen met persen. Wat was ik blij toen er eindelijk een vroedvrouw om mijn hulp had gereageerd en erbij kwam staan zodat ik de bevalling niet alleen moest doen. Ik ging naast de vrouw staan om haar wat te doen kalmeren en om haar te begeleiden tijdens het persen. Ze greep me nogal vast bij mijn pak. Ik verschoot ervan dat het niet gescheurd was. Ik moest bij deze vrouw een infuus prikken. Lastige klus bij een zeer hysterische vrouw maar uiteindelijk is het me toch gelukt.
Een stuitbevalling verloopt heel goed tot het laatste moment wanneer het hoofdje moet komen. Dit heeft namelijk de grootste diameter en heeft dus langer de tijd nodig om te bevallen. In dit geval had de baby ook nog eens zijn armpjes opgetrokken en werd de diameter nog eens zo groot. Ik dacht dat we hem er niet meer uitkregen. De vroedvrouw zat maar te zuchten en te lachen tegelijkertijd. Terwijl ik zoiets had van komaan dieje baby houd het niet lang meer uit. Na zeer lang trekken en draaien is de baby geboren. Ik dacht dat het niet meer goed ging komen met deze baby. Ik heb de baby zeer snel afgedroogt, geaspireerd en zuurstof bij gegeven. Toen was de zuurstof op ineens. Dus ik de ambu genomen en maar gepompt met da ding. Wat was ik blij toen ik de baby hoorde huilen en zag bijkomen. Maar op dat moment lijken minuten, uren te duren. Ik ben een hele tijd bij de baby gebleven om haar te stabiliseren. De vroedvrouwen zouden het kind daar gewoon hebben laten liggen met een zuurstofmasker dat eigenlijk dient voor volwassenen. Ik ben het blijven stimuleren en warm gehouden omdat ik toch nog zag dat het moeilijkheden had met ademen en afzag van de geboorte dat het net had doorgemaakt. Deze eerste minuten, uren zijn zo belangrijk voor een pasgeborene. Uiteindelijk was dit nog de flinkste baby van heel de avond. Victorine was ondertussen samen met een vroedvrouw een bevalling aan het doen van een tweeling. Ik heb deze kleine baby’s ook weer opgevangen. Weer hetzelfde verhaaltje. Deze keer waren ze ook nog prematuur en woog de eerste maar 1 kilo 900. Zo een baby’s moeten bij ons in de couveuse maar hier hebben ze die niet. De tweede was nog kleiner en woog 1 kilo 600. Ik stond helemaal in het zweet. Al mijn energie stopte ik in deze baby’s. De baby’s waren gestabiliseerd maar dan vraag ik wat er achteraf gebeurt met deze baby’s. Deze baby’s mogen nadien gewoon mee op de kamer bij de moeder. Dit zijn dan zoals 1 persoonskamers zoals bij ons maar dan met 6 bedden en dus bedoelt voor 4 moeders. Als ik dan nakijk welke zorgen mijn broertjes allemaal kregen toen ze geboren waren. Dat waren flinke jongens vergeleken met deze ukkies. Ze krijgen hier niet de zorgen die ze nodig hebben. Met alle gevolgen vandien.
Toen bleek het ineens al 4 uur s’nachts te zijn. Maar de vrouwen bleven maar binnen komen. 2 vrouwen op 1 bed en sommige nog in rolstoelen ernaast. Allemaal aan het puffen en aan het roepen. De vroedvrouw zei tegen mij of ik even naar die deur wilde gaan. Ik ging naar deze deur deed ze open lag er daar ook vrouw om te bevallen. Helemaal in mijn eentje stond ik hier. Was nog nooit in deze kamer geweest. Wist niet waar het materiaal lag. Snel spullen gezocht en eraan begonnen. Het is allemaal goed verlopen maar je moet het maar eens meemaken zoals die stuit van ter straks. Dat ik hem er niet uit krijg en dat de baby er ernstige schade aan over houd of zelf overlijd.
Het is echt ruwe verloskunde hier in Senegal!
Nu dat ik het hier aan het typen ben besef ik pas wat voor een nacht ik heb beleefd. De dag nadien heb ik bijna heel de dag geslapen. Ik moest helemaal herladen. Toen Victorine en ik naar huis wandelden moesten we lachen omdat we zelfs niet meer fantsoenlijk konden praten omdat we de energie er niet voor hadden. Toch wel fijn dat ik hier niet alleen ben. Ann ik vind het echt zeer sterk van je dat jij hier zo in je eentje 3 maanden hebt gezeten. Ik denk echt vaak aan u als ik zulke dingen heb meegemaakt.
Ik heb nu 8 bevallingen zelf gedaan hier op 5 dagen stage terwijl ik in België er 12 heb gedaan op één jaar tijd.

Nu ben ik weer uitgerust.
Vanavond zie ik mijn makkerd weer op het internet en nadien ga ik met Victorine een terrasje doen om weer te herladen voor de volgende stagedag!